Παιδιά στην εφηβεία..Γονείς σε απόγνωση
Η εφηβεία δεν είναι απλώς μια «δύσκολη φάση». Είναι μια περίοδος βαθιάς μετάβασης που αλλάζει όχι μόνο το παιδί, αλλά και τον γονιό.
Το παιδί απομακρύνεται, κλείνεται, δοκιμάζει όρια, ψάχνει ποιο είναι. Και ο γονιός βρίσκεται ξαφνικά σε ένα νέο τοπίο, όπου οι παλιοί τρόποι δεν λειτουργούν πια. Δεν ξέρει πώς να μιλήσει χωρίς να πιέσει, πώς να αφήσει χώρο χωρίς να χαθεί, πώς να προστατέψει χωρίς να γίνει «ο κακός».
Οι περισσότεροι γονείς που έρχονται σε μένα ξεκινούν με την ίδια φράση:
«Ό,τι κι αν πω… δεν με ακούει.»
Και μετά ακολουθούν όλα όσα κουβαλούν μέσα τους:
«Έχω δοκιμάσει όλους τους τρόπους.»
«Με αγνοεί.»
«Δεν καταλαβαίνει ότι ανησυχώ.»
«Δεν γίνεται να είναι όλη μέρα στο κινητό.»
«Αγχώνομαι με όσα βλέπει στο ίντερνετ και με τις παρέες.»
«Είμαι γονιός, έχω ευθύνη… αλλά δεν ξέρω πώς να βοηθήσω.»
Και πίσω από όλα αυτά, μία αίσθηση ότι ο γονιός είναι πλέον όχι μόνο ο "κακός" της ιστορίας , αλλά και ο "ανεπιθύμητος" στην ζωή του παιδιού.
Και όσο η αγωνία μεγαλώνει, τόσο ενεργοποιούνται οι πανοπλίες
Μπροστά στην αβεβαιότητα ο γονιός ενεργοποιεί αυτό που ξέρει, όχι απαραίτητα συνειδητά.
Και τότε ίσως :
Μιλάει πιο έντονα, ή πιο κοφτά, ή σωπαίνει, ή προσπαθεί να ελέγξει, η αποσύρεται.
Οι αντιδράσεις αυτές δεν είναι έλλειψη νοιαξίματος και αγάπης, αλλά αγωνίας, φόβου, κούρασης.
Εν τέλει όμως ο γονιός νιώθει πιο εξαντλημένος, γεμάτος ενοχές, να αναρωτιέται τι κάνει λάθος.
Η απόσταση με το παιδί μεγαλώνει, η επικοινωνία φαντάζει ακατόρθωτη.
Στην φάση αυτή ο γονιός και ο έφηβος έχουν μία κοινή αίσθηση. Κανείς δεν νιώθει πως ακούγεται πραγματικά και πως γίνεται κατανοητός.
Και τότε εμφανίζεται η εύλογη απορία: «Και τώρα… τι κάνω;»
Η απάντηση δεν είναι να κάνω κάτι αλλιώς , αλλά να καταλάβω εμένα, να βρώ χώρο να με ακούσουν, να με κατανοήσουν , μα μειωθεί η δική μου ένταση και έπειτα να βρώ πιο αποτελεσματικούς τρόπους επικοινωνίας που χτίζουν γέφυρες, αντί για τείχη.
Η αλλαγή ξεκινά από την κατανόηση, όχι από την τεχνική.
