Οι «πανοπλίες» που φοράμε ως γονείς — και τι κρύβουν

Όλοι οι γονείς, κάποια στιγμή, φοράμε «πανοπλίες». Είναι οι τρόποι με τους οποίους προστατευόμαστε — από τον φόβο μην κάνουμε λάθος, από την κούραση, από παλιές δικές μας πληγές. Συχνά τις φοράμε χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε.

Τι είναι οι «πανοπλίες»

Πανοπλία μπορεί να είναι η αυστηρότητα που κρύβει αγωνία, ο απόλυτος έλεγχος που κρύβει ανασφάλεια, ή το «είμαι καλά» που κρύβει εξάντληση. Δεν είναι ελαττώματα — είναι μηχανισμοί επιβίωσης. Κάποτε μας προστάτεψαν πραγματικά.

Τι κρύβουν

• Τον φόβο μήπως δεν είμαστε «αρκετοί» ως γονείς
• Ανάγκες δικές μας που δεν ακούστηκαν όταν ήμασταν παιδιά
• Κούραση και υπερφόρτωση που δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει
• Την επιθυμία να προστατεύσουμε το παιδί — ακόμα κι από πράγματα που δεν χρειάζεται

Γιατί έχει σημασία να τις δούμε

Τα παιδιά δεν μαθαίνουν τόσο από αυτά που λέμε, όσο από αυτά που είμαστε. Όταν μια πανοπλία γίνεται μόνιμη, το παιδί τη συναντά αντί να συναντήσει εμάς. Όταν όμως αρχίζουμε να την αναγνωρίζουμε, ανοίγει χώρος για πιο αυθεντική σύνδεση — με το παιδί και με τον εαυτό μας. Γι' αυτό, αν θέλουμε πραγματικά να φροντίσουμε τα παιδιά, ας ξεκινήσουμε από τους γονείς: η δική μας φροντίδα είναι το έδαφος όπου ριζώνει η δική τους.

Ένα πρώτο βήμα

Δεν χρειάζεται να «βγάλουμε» όλες τις πανοπλίες μονομιάς. Αρκεί να αρχίσουμε να τις παρατηρούμε με περιέργεια αντί για κριτική: «Τι προστατεύω αυτή τη στιγμή; Τι θα χρειαζόμουν εγώ;» Αυτή η μικρή παύση είναι ήδη μια πράξη φροντίδας.

Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι γονείς. Χρειάζεται να είμαστε αρκετά παρόντες ώστε να μας συναντήσει το παιδί.

Αυτό ακριβώς δουλεύουμε βιωματικά στο εργαστήριο «Οι πανοπλίες στη γονεϊκότητα» — έναν χώρο όπου, χωρίς κριτική, αναγνωρίζουμε ποια πανοπλία έχει ενεργοποιηθεί και επιλέγουμε πιο συνειδητά πώς θέλουμε να σχετιζόμαστε.