Σεπτέμβρης: ανάμεσα σε στόχους, προσδοκίες και όσα είναι αληθινά δικά σου

Για πολλούς ανθρώπους, ο Σεπτέμβρης μοιάζει με μια μικρή Πρωτοχρονιά. Μια εποχή που φέρνει μαζί της την αίσθηση της ανασυγκρότησης: να οργανωθούμε, να βάλουμε νέους στόχους, να ξεκινήσουμε κάτι που αφήσαμε πίσω.

Κάποιοι άνθρωποι ενθουσιάζονται με αυτό. Αγαπούν τις λίστες, τους στόχους, την αίσθηση ότι “ξεκινά κάτι φρέσκο”. Τους δίνει ενέργεια, τους κινητοποιεί, τους εμπνέει.

Άλλοι όμως μπαίνουν στον Σεπτέμβρη μπερδεμένοι ή αγχωμένοι. Η επιστροφή στις ρουτίνες, οι δραστηριότητες των παιδιών, οι λίστες με σχολικά, η προσπάθεια να ξαναβρεθεί ο ρυθμός της καθημερινότητας. Και υπάρχουν κι εκείνοι που απλώς θέλουν να κυλήσει η ζωή ομαλά, χωρίς μεγάλες αλλαγές, χωρίς πίεση.

Και φυσικά , υπάρχουν και πράγματα που απλώς πρέπει να γίνουν - υποχρεώσεις, δουλειές, πρακτικά ζητήματα, φροντίδα άλλων ανθρώπων.

Ο Σεπτέμβρης δεν βιώνεται για όλους με τον ίδιο τρόπο.

Τον Σεπτέμβρη κατακλυζόμαστε από “προσκλησεις” να αλλάξουμε

Ο Σεπτέμβρης είναι γεμάτος εξωτερικά ερεθίσματα: λίστες, προγράμματα, στόχους, challenges, “νέες αρχές”, και μια γενική αίσθηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξει.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, είναι εύκολο να χαθεί η προσωπική μας φωνή. Να μπερδευτούμε ανάμεσα σε:

• προσδοκίες των άλλων,
• συγκρίσεις ,
• εικόνες στα social,
• “σωστές” λίστες που υπόσχονται οργάνωση και αυτοβελτίωση.

Και εκεί γίνεται πολύτιμη η εσωτερική εστία αξιολόγησης.

Στην προσωποκεντρική, αυτό σημαίνει να στραφώ προς τα μέσα: να δω τι είναι αληθινό για εμένα, όχι τι περιμένουν οι άλλοι, όχι τι κάνουν οι φίλοι μου, όχι τι “πρέπει” να κάνω επειδή μπήκε ο Σεπτέμβρης.

Η εσωτερική εστία αξιολόγησης βοηθά τον άνθρωπο:

• να ξεχωρίσει τους στόχους που τον ενθουσιάζουν από αυτούς που απλώς “φαίνονται σωστοί”,
• να δει τι έχει πραγματικά ανάγκη αυτή την περίοδο,
• να αναγνωρίσει αν θέλει αλλαγή ή σταθερότητα,
• να ακούσει τη δική του φωνή μέσα στον θόρυβο των εξωτερικών ερεθισμάτων,
• να δώσει χώρο και στα “πρέπει”, αλλά με τρόπο που δεν τον ακυρώνει.

Γιατί ναι — υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν. Αλλά ακόμη κι αυτά μπορούν να μπουν σε μια σειρά που να σέβεται τον άνθρωπο. Όχι να τον εξαντλεί.

Η προσωποκεντρική δεν λέει “μη βάζεις στόχους” — λέει “ας τους δούμε μαζί”

Η προσωποκεντρική δεν ακυρώνει τους στόχους. Δεν λέει ότι είναι λάθος να θέλεις να αλλάξεις κάτι. Δεν λέει ότι οι λίστες είναι κακές.

Αυτό που κάνει είναι διαφορετικό:

1. Τους διερευνά μαζί σου

Όχι με πίεση. Όχι με οδηγίες.

Αλλά με ενσυναίσθηση, αποδοχή και αυθεντικότητα.

2. Βλέπει τι είναι δικό σου

Μέσα από τη σχέση, μέσα από τις συνθήκες, ο άνθρωπος μπορεί να δει καθαρότερα τι θέλει πραγματικά.

3. Δημιουργεί χώρο

Κάποιοι στόχοι είναι αρκετά απαιτητικοί. Ζητούν από εμάς χρόνο, οργάνωση, υπομονή και επιμονή.

Είναι σημαντικό να δούμε πως μπορούν αυτοί οι στόχοι να επιτευχθούν, χωρίς όμως να μας εξαντλούν. Με έναν τρόπο που μπορεί να είναι και ρεαλιστικός και βιώσιμος.

Ο Σεπτέμβρης ως προσωπική εμπειρία — όχι ως υποχρέωση

Ο Σεπτέμβρης δεν είναι μια εποχή που πρέπει να “αποδώσεις”. Είναι μια μία μεταβατική περίοδος που σε προσκαλεί να αναστοχαστείς που βρίσκεσαι, που θές να πάς, τι είναι αυτό που χρειάζεσαι.

Ίσως η πραγματική ερώτηση να μην είναι «τι στόχους θα βάλω τον Σεπτέμβρη;»

Αλλά: «πώς θέλω να είναι ο δικός μου Σεπτέμβρης;»